Bankiers brachten het mondiale economische systeem in 2007 op de knieën en deden in 2020 bijna hetzelfde. Beide keren redde de Amerikaanse regering de banken en liet hen de controle over. Hoe kunnen we deze cyclus van reddingsoperaties ter waarde van biljoenen dollars beëindigen en de financiële sector voor de rest van ons laten werken? Op basis van tientallen jaren onderzoek naar de geschiedenis, economie en politiek van het bankwezen confronteert econoom Gerald Epstein de machtige mensen en instellingen die profiteren van ons gebroken financiële systeem – en de strijd om een ​​alternatief te creëren. Met heldere ogen en hoopvol, De bankiersclub kapotmaken: financiën voor de rest van ons Het zijn de individuen en groepen die strijden voor een financieel systeem dat beter tegemoet zal komen aan de behoeften van de gemarginaliseerden en dat belangrijke transities naar een groenere, eerlijkere economie zal ondersteunen.

Gerard Epstein is hoogleraar economie en medeoprichter en medeoprichter van het Political Economy Research Institute aan de Universiteit van Massachusetts Amherst. Hij is de auteur van De politieke economie van het centrale bankwezen: omstreden controle en de kracht van financiën.

Afgaande op talloze Hollywoodfilms en de meeste opiniepeilingen zou je moeten concluderen dat banken niet erg populair zijn in Amerika. Toch zijn bankiers en andere financiers politiek gezien zeer machtig. Waarom de verbinding verbreken?

Het antwoord luidt: “De Bankiersclub”.

De Bankers’ Club is de verzameling politici, ambtenaren, CEO’s van niet-financiële bedrijven, financiële toezichthouders zoals de Federal Reserve, advocaten en zelfs economen die de politieke macht, juridisch advies en legitimerende argumenten voor deregulering bieden. die de winsten en de macht van de financiële sector in stand houden. De “Club” is ook de dreiging die bankiers boven ons hoofd houden, die dreigen de kredietverlening te beperken, de rente te verhogen of zelfs financiële instabiliteit te creëren als we de bankiers niet goed behandelen.

Hoe kunnen we deze club kapot maken en de financiën hervormen, zodat deze voor gewone leden van de samenleving kan werken?

Help de bankbrekers.

Decennia lang hebben sommige politici, consumentenactivisten, burgerrechtenactivisten, vakbondsleiders, advocaten en economen zich georganiseerd om machtige banken ter verantwoording te roepen, de financiële regelgeving te versterken en aan te dringen op publiek georiënteerde financiële instellingen zoals openbare banken. Ik noem deze hervormers ‘Club Busters’. In Het ontmantelen van de Bankiersclub Ik profileer enkele van deze activisten en leiders. Ik laat zien dat, hoewel de strijd tussen de Bankers’ Club en de Club Busters niet gelijk is, de Busters overwinningen hebben behaald en nog veel meer kunnen winnen als meer van ons aan hun kant meedoen.

U zegt dat de Federal Reserve de voorzitter is van de Bankers’ Club? Wat bedoel je daarmee?

De Federal Reserve en de banken van Wall Street krabben elkaar in de rug.

De Federal Reserve, de Amerikaanse centrale bank, de overheidsinstelling die de kortetermijnrente vaststelt en veel banken controleert en reguleert, blijkt een belangrijke vriend en bondgenoot van de banken die zij reguleert. Dit structurele kenmerk van de Fed op de langere termijn werd het meest duidelijk toen Alan Greenspan, voorzitter van de Federal Reserve tussen 1987 en 2006, in de jaren negentig leiding gaf aan de opdracht om de grote banken te dereguleren en in de jaren 2000 de rente buitengewoon laag hield, wat de economische crisis aanwakkerde. door krediet veroorzaakte huizenzeepbel en crash van 2007. De cirkel werd rond toen Ben Bernanke, de Fed-voorzitter die Greenspan opvolgde, samen met minister van Financiën Tim Geithner, die president van de New York Federal Reserve was geweest toen de crisis van 2007-2009 toesloeg biljoenen dollars uitgegeven om de banken te redden die de crisis hadden veroorzaakt.

De Federal Reserve bestrijdt de inflatie door de rente te verhogen. Maar dit zorgt ervoor dat financiële diensten zoals hypotheken en creditcardleningen duurder worden. De Fed probeert dus de prijzen te verlagen door de prijzen te verhogen. Slaat dat ergens op?

Niet altijd. De Fed zegt dat ze geen andere keuze heeft, maar in feite heeft de Fed wel opties.

Eén reden waarom de Fed de rente verhoogt om de inflatie te beteugelen, is dat de Fed over de instrumenten beschikt om bepaalde kortetermijnrentetarieven te beïnvloeden en zelfs te controleren. Dus als je alleen maar een hamer hebt, lijkt alles op een spijker. Maar dit is niet de enige reden. De Federal Reserve is terughoudend in het gebruik van een aantal andere instrumenten die haar ter beschikking staan, zoals beperkingen op de kredietverlening aan bepaalde sectoren (kredietcontroles) of de mogelijkheid om MEER krediet te verstrekken aan gebieden waar aanbodtekorten zijn, wat de prijsstijgingen in de economie zou kunnen beperken. de gevallen waarin een gebrek aan aanbod de inflatie opdrijft. Dit is verrassend, omdat de Fed tijdens de Grote Financiële Crisis en de Covid-crisis miljarden dollars aan kredietuitkeringen heeft gedaan om de stabiliteit van het financiële systeem te helpen bevorderen.

Maar het begrijpen van de Fed als belangrijk lid van de Bankers’ Club geeft ook inzicht in waarom de Fed ervoor kiest de rente te verhogen om de inflatie te bestrijden. Het verhogen van de rentetarieven helpt de banken hun rentetarieven in perioden van inflatie te verhogen. Dit helpt de banken hun winsten op leningen op peil te houden wanneer de prijzen stijgen. Helaas schaadt dit de kredietnemers die te maken krijgen met prijsstijgingen voor goederen en diensten en die nu ook meer moeten betalen voor krediet.

Kortom: door de rente te verhogen om de inflatie te bestrijden, bestrijdt de Fed vuur met vuur, met het risico dat velen van ons verbrand zullen worden.

Hoe kunnen we ervoor zorgen dat de Federal Reserve ons allemaal dient?

Bevorder transparantie, verantwoordingsplicht en vertegenwoordiging: zorg met andere woorden voor meer democratie bij de Fed.

De Federal Reserve is onze openbare centrale bank. Maar gedurende het grootste deel van haar geschiedenis heeft zij de belangen van de particuliere banken die zij reguleert boven de belangen van het publiek – van ons – geplaatst. Voorstanders van het huidige systeem roepen op tot een voortzetting van de onafhankelijkheid van de Centrale Bank – een relatie op afstand tussen de Fed, de regering en ons. Maar deze regeling leidt tot een afstand van een vingerlengte (als die er al is) tussen de Fed en de grote banken.

Wat is de oplossing?

De Fed heeft meer nodig transparantie, verantwoording en vertegenwoordiging tegenover het publiek. In Het ontmantelen van de Bankiersclubbeschrijf ik wat dit betekent en hoe dit kan worden bereikt.

De inkomens- en vermogensongelijkheid in de Verenigde Staten hebben recordniveaus bereikt. U zegt dat de Bankers’ Club een belangrijke bron van deze ongelijkheid is geweest? Kun je uitleggen?

Het loon voor CEO’s in de Verenigde Staten is nu bijna 400 keer zo hoog als het inkomen van de gemiddelde werknemer. Een grote drijfveer zijn de enorme inkomens die worden verdiend door financiële managers, die vervolgens de norm zetten voor managers in andere sectoren. Een andere belangrijke drijfveer is de vorm van compensatie: een aanzienlijk deel van de beloning van CEO’s zit in financiële producten zoals aandelenopties en andere vormen van beloning die een lakse fiscale behandeling kennen en bevorderlijk zijn voor speculatieve inkomenswinsten. Ten slotte zijn de praktijken van sommige financiële instellingen, zoals private-equityfirma’s, gebaseerd op een bedrijfsmodel waarbij bedrijven met hoge schulden worden opgezadeld en vervolgens de inkomens van werknemers en leveranciers onder druk worden gezet om hen in staat te stellen de schulden af ​​te betalen of failliet te gaan.

U beweert dat ons huidige financiële systeem bijdraagt ​​aan de ongelijkheid in raciale rijkdom en er niet in slaagt de armere leden van onze samenleving te dienen? Welke veranderingen hebben we nodig om deze problemen op te lossen? Concreet: wat kunnen banken doen?

Talrijke wetenschappers, waaronder bijvoorbeeld Mehrsa Barardaran, Keeanga-Yamahtta Taylor en Richard Rothstein hebben manieren geïdentificeerd waarop banken hebben bijgedragen aan desinvesteringen uit Afro-Amerikaanse gemeenschappen en er niet in zijn geslaagd financiële diensten te verlenen aan arme huishoudens, vooral die met een zwarte en Spaanstalige achtergrond. Het bekendste voorbeeld van dit gedrag is ‘red-lining’. In de periode na de Tweede Wereldoorlog sloten banken – in verband met het Amerikaanse overheidsbeleid – overwegend Afro-Amerikaanse gebieden uit van het ontvangen van door de overheid gesubsidieerde woninghypotheken. Het ontmantelen van de Bankiersclub bespreekt beleid en instellingen die deze problemen kunnen verminderen, waaronder publieke banken die gericht zijn op het verstrekken van krediet in deze buurten, de bredere en strengere handhaving van de Community Reinvestment Act (CRA), en sterkere steun van het Federal Reserve System voor kredietverstrekking in deze buurten gemeenschappen.

In Het ontmantelen van de Bankiersclub U zegt dat nieuwe financiële regelgeving niet voldoende is. U zegt dat we publiek georiënteerde financiële instellingen nodig hebben, zoals u dat noemt banken zonder bankiers. Wat zijn deze? Wat kunnen ze bereiken dat particuliere banken of betere regelgeving niet kunnen?

Particuliere, op winst gerichte banken concentreren zich op één ding en slechts op één ding: hun bedrijfsresultaten. Maar de meeste kapitalistische economieën hebben een verscheidenheid aan financiële instellingen – particulier en publiek – die bankbeslissingen nemen op basis van een bredere reeks overwegingen: hun bijdragen aan de gemeenschapsontwikkeling, het bevorderen van kleine bedrijven, het bieden van toegang tot betere bankdiensten in gekleurde gemeenschappen, het helpen betaalbare huisvesting garanderen en groene energie bevorderen.

Voorbeelden in de Verenigde Staten zijn onder meer de postbankdiensten, die bestonden van 1911 tot 1967; Community Development Financial Institutions (CDFI’s) die speciale bankcharters hebben die hen verplichten investeringen te doen die de gemeenschapsontwikkeling bevorderen; openbare banken op staatsniveau, zoals de Bank of North Dakota; en gemeentelijke openbare banken, zoals die in Californië worden opgericht. Naast deze kleinere instellingen bevorderen gemeentelijke, provinciale en federale publieke ontwikkelingsbanken, zoals de Green Development Bank, opgericht door de Inflation Reduction Act (2022), specifieke sectoren zoals, in dit geval, groene energie.

Je bent een econoom. Maar u schrijft dat veel economen lid zijn van de Bankers’ Club, dat wil zeggen dat zij theorieën ontwikkelen en ideeën propageren die beweren aan te tonen dat Wall Street de samenleving dient en dat meer financiële regulering inefficiënt en slecht is voor de economische groei. Staan deze economische ideeën en deze economen nog steeds bovenaan?

Ik zou nee zeggen. De afgelopen jaren hebben de Club Busters in de economische beroepsgroep aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het naar voren brengen van hun standpunten en het krijgen van gehoor.

Toen in 2008 de grote financiële crisis uitbrak, vroeg koningin Elizabeth van Engeland aan een groep economen de beroemde vraag: hoe hebben zij deze belangrijkste economische gebeurtenis van de afgelopen 80 jaar gemist? Ze hadden geen goed antwoord, maar de vraag was een beetje misplaatst: een groot aantal kritische economen buiten de mainstream hadden in feite al lang gewaarschuwd dat de financiële sector op weg was naar een crisis. In Het ontmantelen van de Bankiersclubbeschrijf ik de krachten die ertoe hebben geleid dat reguliere economen het zo verkeerd hebben begrepen en het moeilijker hebben gemaakt voor kritische stemmen binnen de economische beroepsgroep om gehoord te worden. Sindsdien hebben deze kritische stemmen een veel grotere impact gehad op het economisch beleid, ook binnen de regering-Biden. Deze pluraliteit aan economische stemmen die worden gehoord, heeft een positieve invloed gehad op de kwaliteit van het economisch advies en het economisch beleid.

Waarom is “Euripides van Anne Carson” de titel van dit speciale nummer?

Van alle oude Griekse tragediedichters heeft dichter en classicus Anne Carson (Canada 1950) het meest met Euripides (ca. 480-406 v.Chr.) te maken gehad. Tussen 2006 en 2015 vertaalde Carson zes toneelstukken van Euripides:Herakles, Hecuba, Hippolytus, Alcestis, Iphigeneia in TaurisEn De Bacchanten, die Euripides allemaal tot een typisch Carson-stuk maken: gedurfd, opwindend, ambitieus modern en toch tijdloos. Al in Rouwlessen: vier toneelstukken van Euripides (2006), een vertaling die lovende kritieken kreeg in niet-academische publicaties zoals De New Yorker, De Los Angeles Times, Uitgevers wekelijks, En De New Yorkse zon, kan men de aanwezigheid van een creatieve draad detecteren. In wat op het eerste gezicht vertalingen lijken die exclusief gericht zijn op universiteitsstudenten en academische onderzoekers, bevat de collectie een verscheidenheid aan details die hun aantrekkingskracht op het grote publiek vergroten: speelse weglatingen; transliteraties van onomatopee klanken; alternatieve spellingen; een onderscheidend gebruik van informeel, alledaags Engels; en onorthodoxe verdelingen van regels, waarvan de zigzaggende refreinen in haar weergave voorkomen Herakles zijn een voorbeeld. In 2021 voegt Carson nog twee items toe aan deze lijst: H van H Speelboek En De Trojaanse vrouwen: een stripverhaal, die samen haar meest baanbrekende dialoog met de eeuwenoude toneelschrijver tot nu toe vertegenwoordigen. Carsons vertalingen van Euripides in deze nieuwe werken worden zelfs nog experimenteler, tot het punt dat ze als ‘transcreaties’ kunnen worden beschouwd. In de eerste, een vertaalcollage in de vorm van een speelboek, is Heracles van Euripides nu H van H, het mysterieuze centrale personage dat een overall draagt ​​als hij na zijn twaalf werken terugkeert naar Thebe. In dit laatste nemen de gevangengenomen vrouwen van Troje de verbazingwekkende vorm aan van sprekende dieren die in en uit de individuele kaders van een grafische strip stappen, ontworpen door de in New York gevestigde kunstenaar Rosanna Bruno. Het is dus niet overdreven om de betrokkenheid van de Canadese auteur bij de Griekse tragedieschrijver te karakteriseren als ‘Carsons Euripides’. Toch kunnen we ook zeggen dat we door het lezen van haar Euripides nog dichter bij Carsons eigen artistieke kosmos komen, evenals bij de vertaalpraktijk en het vertaaldenken. Het nummer biedt stof tot nadenken, zowel voor de lezers van Euripides als voor Carson zelf.

Welke thema’s onderzoekt de collectie?

Meerdere en vanuit meerdere hoeken! Het behandelt onder meer de boeken in relatie tot de ‘chemische’ poëtica van Carson en Euripides, de kunst van (zelf)herhaling, kunst en ontwerp, grafische kunst en narratologie, neurodiversiteit, komedie, ‘chimere’ vormen en soundscapes. We hebben deze onderwerpen benaderd vanuit gevarieerde en inclusieve perspectieven en praktijken, aangezien de uitgave bijdragen biedt van kunstenaars, dichters, theoretici en wetenschappers.

Wat motiveerde je om deze collectie te bewerken?

Verschillende factoren, zou ik zeggen. Ik schreef al een tijdje over Anne Carson toen de geweldige Mario Telò, redacteur van Klassieke oudheid, stelde voor dat ik een internationaal evenement zou organiseren dat tot deze publicatie zou leiden. Ik ben Mario zo dankbaar dat hij met dit idee is gekomen! De thema’s die ten grondslag liggen aan “Euripides van Anne Carson’ stonden centraal in dit evenement, dat eind april 2022 werd gehouden, onder auspiciën van het University of Bristol Poetry Institute, Critical Theory aan UC Berkeley en Poetry and Poetics aan UChicago. De bijeenkomst bood de gelegenheid om het toen onlangs gepubliceerde boek van Carson te bespreken H van H En De Trojaanse vrouwen door een reeks korte opnames van 10 minuten van collega’s met interesse in Carson en de Griekse oudheid, maar ook in moderne talen en literatuur, vertaling, poëzie, performance, materialiteit, kritische theorie, kunst, design en architectuur. Elke spreker richtte de aandacht op de twee geïllustreerde vertalingen en vestigde de aandacht op verbuigingen, motieven, vergelijkende contexten, diversiteit van het publiek, formats en praktijken. Het resultaat is “Euripides van Anne Carson.” Voor deze uitgave hebben we bewust het gevoel van directheid van het formaat en de uitvoering van het evenement behouden, met minimale, strategische herzieningen en uitbreidingen van de mondelinge opnames voor hun publicatievorm. In één geval reproduceerden we zelfs woordelijk de ‘viva voce’-stijl. We hebben ook nieuwe opdrachten van het deelnemende publiek opgenomen, zoals de bekroonde promovendus aan King’s College London, Gina Prat Lilly, die het essay-interview met Rosanna Bruno aanbood. De kern van de ‘live’-benadering was onze interesse in het produceren van lezingen van H van H En Trojaanse vrouwen die nauw aansluiten bij het afbreken van categorieën en grenzen die je aantreft in Carsons oeuvre en denken. We combineerden onze eigen academische en niet-academische interesses met vormen van kritiek die, naar onze mening, haar artistieke processen en compositiefilosofie beter belichten. Het hele proces was van begin tot eind enorm plezierig, niet in de laatste plaats vanwege de expertise en zorgzame ondersteuning die ik kreeg van Mario Telò bij UC Berkeley en Sarah Nooter bij UChicago. Hartelijk dank aan beiden!

Abonnementen en losse exemplaren van Klassieke oudheid– inclusief de speciale uitgave “Anne Carson’s Euripedes” (uitgave 42.2) – kan online worden gekocht bij de website van het tijdschrift.

Biochar is een houtskoolachtige substantie die ontstaat door biomassa, zoals landbouwafval, houtsnippers en mest, te verwarmen tot hoge temperaturen in afwezigheid van zuurstof. Dit proces, pyrolyse genaamd, zet de biomassa om in een stabiel, koolstofrijk materiaal dat eeuwenlang in de bodem kan worden opgeslagen.Biochar bestaat uit een complex netwerk van poriën en kanalen. Deze structuur geeft het materiaal een groot oppervlak en zorgt ervoor dat het voedingsstoffen en water kan adsorberen en vasthouden. Biochar heeft ook een negatieve elektrische lading, die positief geladen kationen aantrekt, zoals calcium, magnesium en kalium.

Welke voordelen heeft biochar?

Biochar heeft het potentieel om de klimaatverandering te verzachten, de bodemgezondheid te verbeteren, de gewasopbrengsten te verhogen en de uitstoot van broeikasgassen te verminderen.

Beperking van de klimaatverandering

Biochar kan koolstofdioxide uit de atmosfeer halen en in de bodem opslaan. Wanneer biomassa wordt gepyrolyseerd, wordt de koolstof omgezet in een stabiele vorm die bestand is tegen ontbinding. Dit betekent dat biochar eeuwenlang koolstof in de bodem kan vasthouden, waardoor de uitstoot van broeikasgassen wordt verminderd en de klimaatverandering wordt beperkt.

Verbeterde bodemgezondheid

Biochar kan de bodemgezondheid op een aantal manieren verbeteren. Het kan de bodemvruchtbaarheid verhogen door voedingsstoffen, zoals stikstof, fosfor en kalium, te absorberen en vast te houden. Biochar kan ook het vasthouden en afvoeren van grondwater verbeteren en bodemerosie verminderen.

Verhoogde gewasopbrengsten

Biochar kan boeren helpen meer voedsel te produceren op minder land. Studies hebben aangetoond dat de toepassing van biochar de gewasopbrengsten met wel 30% kan verhogen. Dit komt omdat biochar de bodemvruchtbaarheid en het vasthouden van water verbetert, en het kan ook helpen plagen en ziekten te verminderen.

Verminderde uitstoot van broeikasgassen

Biochar kan de uitstoot van broeikasgassen door de landbouw op een aantal manieren verminderen. Het kan de stikstofoxide-uitstoot van bemeste gronden verminderen, en het kan ook de methaanemissies van vee verminderen.

Het koolstofverwijderingspotentieel van Biochar

Recente schattingen suggereren dat biochar het potentieel heeft om tegen 2030 jaarlijks 1,1 tot 3,3 gigaton kooldioxide uit de atmosfeer te verwijderen. Dit komt overeen met de jaarlijkse uitstoot van meer dan 700 kolencentrales.

De werkelijke hoeveelheid koolstof die met biochar kan worden verwijderd, zal afhangen van een aantal factoren, waaronder het type biomassa dat wordt gebruikt, het pyrolyseproces en de toegepaste hoeveelheid. Maar zelfs als biochar wordt gebruikt om een ​​klein deel van de mondiale uitstoot te verwijderen, kan het nog steeds een belangrijke rol spelen bij het verzachten van de klimaatverandering.

Innovatieve biochar-projecten

Over de hele wereld lopen een aantal innovatieve biochar-projecten. Bijvoorbeeld:

• De Future Forest Company gebruikt biochar om herbebossingsprojecten te verbeteren, waarbij tien keer meer CO2 wordt verwijderd dan alleen biomassa.
• Charm gebruikt snelle pyrolyzers om biomassa om te zetten in bio-olie, die vervolgens ondergronds wordt geïnjecteerd voor permanente opslag.
• Oregon Biochar Solutions produceert ultrazuivere biochar op industriële schaal uit houtkapactiviteiten in de Pacific Northwest.

Deze projecten demonstreren het potentieel van biochar om op verschillende innovatieve manieren te worden gebruikt om koolstof uit de atmosfeer te verwijderen en de bodemgezondheid te verbeteren.

Commerciële toepassing van biochar

Een succesvol voorbeeld van commerciële toepassing van biochar is het APD-project (Auen care service) in Zürich, Zwitserland. APD exploiteert een kleine biochar-pyrolysefabriek die biomassaresten van lokale boerderijen omzet in biochar. De biochar wordt vervolgens op lokale boerderijen gebruikt om de bodemgezondheid en gewasopbrengsten te verbeteren. De thermische energie die wordt gegenereerd tijdens de productie van de biochar wordt ook gebruikt om nabijgelegen gebouwen te verwarmen.

Het APD-project demonstreert het potentieel van biochar om een ​​inkomstenstroom te creëren uit afvalbiomassa, de regionale bodemkwaliteit te verbeteren en verdere voordelen van duurzame energieopwekking te creëren.

Conclusie

Biochar is een veelbelovende technologie voor koolstofverwijdering met het potentieel om de klimaatverandering te verzachten en de bodemgezondheid te verbeteren. Naarmate de technologie zich verder ontwikkelt en commercialiseert, kunnen we verwachten dat er over de hele wereld nog meer innovatieve en impactvolle biochar-projecten zullen ontstaan.

We zijn verheugd de release aan te kondigen van een tweerichtingsbrug naar de koolstofverwijderingsstandaard Puro.earth. Door de eerste brug te creëren die integreert met de Puro Connect API, heeft Toucan de onmiddellijke verrekening van CO2-verwijderingscredits in de keten mogelijk gemaakt, wat de snelheid voor CO2-pensioneringen versnelt. Projectontwikkelaars hebben toegang tot nieuwe vraagbronnen, terwijl marktdeelnemers verder kunnen gaan dan over-the-counter-transacties.

Waarom biochar?

Biochar komt naar voren als een belangrijke oplossing met meerdere voordelen voor het verwijderen van koolstofdioxide uit de atmosfeer. Naast het verhogen van de gewasopbrengsten en het verzachten van de klimaatverandering, is biochar een netto-negatief product dat meer koolstof verwijdert dan de productie uitstoot.

De markt voor biochar groeit krachtig en de veelzijdigheid ervan maakt het een steeds wenselijker optie voor koolstofverwijdering. Door samen te werken met Puro.earth kunnen we deze hoogwaardige biochar-credits aanbieden in de vorm van TCO2’s, waardoor de deur wordt geopend voor kopers die op zoek zijn naar impactvolle en veelzijdige opties voor koolstofkredieten.

Hoe werkt deze integratie?

Toucan’s eerste tweerichtingsbrug in zijn soort verbindt de Puro Connect API met de Celo- en Polygon-netwerken. Iedereen die is aangesloten op Puro.earth kan een tokenisatieverzoek indienen voor zijn CO2-verwijderingscertificaten – of CORC’s – en Toucan zal ze als tokens in de keten slaan. Zodra de CORC’s in het grootboek staan, kunt u ze onmiddellijk verhandelen of verkopen in de vorm van TCO2’s; hen met pensioen laten gaan om de impact van het krediet te claimen; of breng ze op elk moment terug buiten de keten. Deze functies geven u en uw klanten maximale flexibiliteit om uw bedrijfsmiddelen in te zetten hoe en waar u maar wilt, wat een belangrijke stap is in de missie van Toucan om volledige traceerbaarheid en gegevensintegriteit te bieden. Voor degenen die geïnteresseerd zijn in een beter begrip van hoe deze tweerichtingsbrug werkt, bekijk onze documentatie onder docs.toucan.earth.

Hoe begin ik?

Vraag nu toegang tot versie 1 aan. We geven gedetailleerd uitleg over het tokeniseren, detokeniseren en buiten gebruik stellen van CORC’s met behulp van Toucan’s Puro Bridge en de Puro Connect API. Je leert hoe je aan de slag kunt gaan, of je nu Puro-accounthouder bent of niet, krijgt inzicht in wat er op onze roadmap staat en ervaart hoe je het maximale uit de eerste versie van onze bridge kunt halen.

Wat is het volgende?

Wij zien deze integratie als een sprong in de richting van het sneller, transparanter en efficiënter maken van de koolstofmarkt. We zijn verheugd om de toegang tot hoogwaardige biochar-koolstofverwijderingscredits te vergroten, en dit markeert een nieuwe mijlpaal in onze reis naar volledige automatisering.

Over de bedrijven

Toekan bouwt technologie om klimaatactie op grote schaal te ontsluiten. Onze digitale infrastructuur helpt de vrijwillige koolstofmarkt (VCM) op een transparante en zeer integere manier te laten groeien, door de inkomstenstroom naar de meest effectieve klimaatimpactprojecten te vergroten.

Puro.aarde is een van ‘s werelds toonaangevende kredietplatforms voor kunstmatige koolstofverwijdering, met als missie de economie te mobiliseren om netto-negatieve koolstofemissies te belonen. Hun diepgaande expertise, hoogwaardige technische infrastructuur en gedeelde visie om klimaatfinanciering met hoge impact op te schalen, maakt Puro.earth een ideale kredietbron voor Toucan. Samen streven we ernaar om een ​​significant verschil te maken in de wereld van klimaatfinanciering.

Meer informatie over biochar:

Waarom is “Euripides van Anne Carson” de titel van dit speciale nummer?

Van alle oude Griekse tragediedichters heeft dichter en classicus Anne Carson (Canada 1950) het meest met Euripides (ca. 480-406 v.Chr.) te maken gehad. Tussen 2006 en 2015 vertaalde Carson zes toneelstukken van Euripides:Herakles, Hecuba, Hippolytus, Alcestis, Iphigeneia in TaurisEn De Bacchanten, die Euripides allemaal tot een typisch Carson-stuk maken: gedurfd, opwindend, ambitieus modern en toch tijdloos. Al in Rouwlessen: vier toneelstukken van Euripides (2006), een vertaling die lovende kritieken kreeg in niet-academische publicaties zoals De New Yorker, De Los Angeles Times, Uitgevers wekelijks, En De New Yorkse zon, kan men de aanwezigheid van een creatieve draad detecteren. In wat op het eerste gezicht vertalingen lijken die exclusief gericht zijn op universiteitsstudenten en academische onderzoekers, bevat de collectie een verscheidenheid aan details die hun aantrekkingskracht op het grote publiek vergroten: speelse weglatingen; transliteraties van onomatopee klanken; alternatieve spellingen; een onderscheidend gebruik van informeel, alledaags Engels; en onorthodoxe verdelingen van regels, waarvan de zigzaggende refreinen in haar weergave voorkomen Herakles zijn een voorbeeld. In 2021 voegt Carson nog twee items toe aan deze lijst: H van H Speelboek En De Trojaanse vrouwen: een stripverhaal, die samen haar meest baanbrekende dialoog met de eeuwenoude toneelschrijver tot nu toe vertegenwoordigen. Carsons vertalingen van Euripides in deze nieuwe werken worden zelfs nog experimenteler, tot het punt dat ze als ‘transcreaties’ kunnen worden beschouwd. In de eerste, een vertaalcollage in de vorm van een speelboek, is Heracles van Euripides nu H van H, het mysterieuze centrale personage dat een overall draagt ​​als hij na zijn twaalf werken terugkeert naar Thebe. In dit laatste nemen de gevangengenomen vrouwen van Troje de verbazingwekkende vorm aan van sprekende dieren die in en uit de individuele kaders van een grafische strip stappen, ontworpen door de in New York gevestigde kunstenaar Rosanna Bruno. Het is dus niet overdreven om de betrokkenheid van de Canadese auteur bij de Griekse tragedieschrijver te karakteriseren als ‘Carsons Euripides’. Toch kunnen we ook zeggen dat we door het lezen van haar Euripides nog dichter bij Carsons eigen artistieke kosmos komen, evenals bij de vertaalpraktijk en het vertaaldenken. Het nummer biedt stof tot nadenken, zowel voor de lezers van Euripides als voor Carson zelf.

Welke thema’s onderzoekt de collectie?

Meerdere en vanuit meerdere hoeken! Het behandelt onder meer de boeken in relatie tot de ‘chemische’ poëtica van Carson en Euripides, de kunst van (zelf)herhaling, kunst en ontwerp, grafische kunst en narratologie, neurodiversiteit, komedie, ‘chimere’ vormen en soundscapes. We hebben deze onderwerpen benaderd vanuit gevarieerde en inclusieve perspectieven en praktijken, aangezien de uitgave bijdragen biedt van kunstenaars, dichters, theoretici en wetenschappers.

Wat motiveerde je om deze collectie te bewerken?

Verschillende factoren, zou ik zeggen. Ik schreef al een tijdje over Anne Carson toen de geweldige Mario Telò, redacteur van Klassieke oudheid, stelde voor dat ik een internationaal evenement zou organiseren dat tot deze publicatie zou leiden. Ik ben Mario zo dankbaar dat hij met dit idee is gekomen! De thema’s die ten grondslag liggen aan “Euripides van Anne Carson‘ stonden centraal in dit evenement, dat eind april 2022 werd gehouden, onder auspiciën van het University of Bristol Poetry Institute, Critical Theory aan UC Berkeley en Poetry and Poetics aan UChicago. De bijeenkomst bood de gelegenheid om het toen onlangs gepubliceerde boek van Carson te bespreken H van H En De Trojaanse vrouwen door een reeks korte opnames van 10 minuten van collega’s met interesse in Carson en de Griekse oudheid, maar ook in moderne talen en literatuur, vertaling, poëzie, performance, materialiteit, kritische theorie, kunst, design en architectuur. Elke spreker richtte de aandacht op de twee geïllustreerde vertalingen en vestigde de aandacht op verbuigingen, motieven, vergelijkende contexten, diversiteit van het publiek, formats en praktijken. Het resultaat is “Euripides van Anne Carson.” Voor deze uitgave hebben we bewust het gevoel van directheid van het formaat en de uitvoering van het evenement behouden, met minimale, strategische herzieningen en uitbreidingen van de mondelinge opnames voor hun publicatievorm. In één geval reproduceerden we zelfs woordelijk de ‘viva voce’-stijl. We hebben ook nieuwe opdrachten van het deelnemende publiek opgenomen, zoals de bekroonde promovendus aan King’s College London, Gina Prat Lilly, die het essay-interview met Rosanna Bruno aanbood. De kern van de ‘live’-benadering was onze interesse in het produceren van lezingen van H van H En Trojaanse vrouwen die nauw aansluiten bij het afbreken van categorieën en grenzen die je aantreft in Carsons oeuvre en denken. We combineerden onze eigen academische en niet-academische interesses met vormen van kritiek die, naar onze mening, haar artistieke processen en compositiefilosofie beter belichten. Het hele proces was van begin tot eind enorm plezierig, niet in de laatste plaats vanwege de expertise en zorgzame ondersteuning die ik kreeg van Mario Telò bij UC Berkeley en Sarah Nooter bij UChicago. Hartelijk dank aan beiden!

Abonnementen en losse exemplaren van Klassieke oudheid– inclusief de speciale uitgave “Anne Carson’s Euripedes” (uitgave 42.2) – kan online worden gekocht bij de website van het tijdschrift.

Toen ik voor het eerst de fascinerende Marokkaanse polyhistor Ahmad ibn Qâsim al-Hajarî (ca. 1569 – ca. 1640) ontmoette, besefte ik hoe de vele lijnen van zijn leven en carrière een ander begrip van het vroegmoderne Middellandse Zeegebied formuleerden, waardoor sommige van de aannames in twijfel werden getrokken. van het oriëntalisme.

Zoals ik in mijn nieuwe boek schrijf Voorbij het oriëntalisme: Ahmad ibn Qasim al-Hajari tussen Europa en Noord-Afrika, deze Morisco, in Spanje ook bekend als Diego Bejarano, ontvluchtte zijn thuisland en de vervolgingen van Moriscos in 1599, tien jaar voordat deze minderheid van islamitische afkomst werd verdreven. In Marrakech helpen zijn taalvaardigheden hem een ​​positie te vinden in de regering van de Saadi Sultan Mûlay Zaydân. Daar vertaalde hij diplomatieke correspondentie voor de sultan en zijn opvolgers. De beschaafde Zaydân gaf hem ook de opdracht om Europese culturele teksten te arabiseren, vooral op het gebied van geografie en kosmografie.

Ahmad al-Hajarî reisde in 1611-1613 door Europa, waar hij Moriscos vertegenwoordigde die door scheepskapiteins waren beroofd voor de Franse rechtbanken, en waar hij een ontmoeting had met Maurits van Nassau, de Stathouder van de Nederlandse Republiek in Nederland. Tijdens zijn verblijf in Europa raakte hij bevriend met en assisteerde hij beroemde intellectuelen, vooral Arabische geleerden die bezig waren de fundamenten van dit vakgebied in de academische wereld en de uitgeverijwereld te leggen. In 1634 verliet hij Marokko om de hadj te volbrengen – de pelgrimstocht naar de heiligste steden van de islam – en verbleef in Egypte, waar hij bevriend raakte met een beroemde geleerde die hem aanspoorde een verslag te schrijven van zijn reizen en ontmoetingen. Deze autobiografie is een belangrijke bron voor zijn leven en carrière. Toen hij terugkeerde van zijn reizen door het Oosten, vestigde hij zich in Tunis, waar hij intellectueel actief bleef, zijn hoofdtekst herzag en religieuze en technische teksten vertaalde.

Het bestuderen van het rijke leven en de carrière van Ahmad al-Hajarî heeft mij geholpen bij het nadenken over de ontwikkeling van het oriëntalisme in de vroegmoderne tijd. Een volledig verslag van zijn reizen en werk laat zien hoeveel onderdanen uit niet-Europese landen de oriëntalisten van hun tijd hielpen een betere kennis van de taal en de culturen te verwerven. Ik moest ook de relatie tussen de islam en het christendom bespreken, aangezien al-Hajarî werd opgevoed als een crypto-moslim en uiterlijk christelijk onderdaan van het Spaanse rijk. Een belangrijk moment was zijn deelname aan het ontcijferen van de Lead Books of Granada, een fascinerende vervalsing die zich op de grens tussen religies bevindt.

Daarnaast is het verhaal van al-Hajarî een voorbeeld voor het bestuderen van reisverhalen als culturele vorm – en het verband ervan met autobiografie. Voor het onderzoeken van de enorme vraag naar het bewustzijn van de vroegmoderne Europese expansie in de andere delen van de wereld, en naar de invloed ervan op niet-Europese culturele producties. Voor vertaalstudies uiteraard. En voor het observeren van de gedeelde materiële cultuur tussen Europa en Noord-Afrika, door de lens van wetenschappelijke en technologische studies.

Wat voor mij achteraf gezien opmerkelijk is, is dat al deze verschillende onderwerpen samengebracht konden worden door de carrière van deze ene, weliswaar uitzonderlijke, individu, Ahmad ibn Qâsim al-Hajarî, te volgen. Hij was een man met zoveel verschillende facetten en vaardigheden dat hij een gids van onschatbare waarde werd om te onderzoeken hoe de grenzen van de vroegmoderne wereld behoorlijk poreus waren, waardoor diepe culturele verbindingen mogelijk waren, zelfs tussen antagonistische regio’s. Het volgen van Ahmad al-Hajarî in zijn vele trajecten was een lange, complexe en prachtige reis.

Om ervoor te zorgen dat CORC’s nooit dubbel worden geteld, kan er slechts één actief krediet zijn – in tokenvorm in het Polygon- of Celo-netwerk, of in het Puro-register. CORC’s in het Puro-register worden geïmmobiliseerd wanneer het tokenisatieproces wordt gestart, en koolstoftokens worden vernietigd (of “verbrand”) bij detokenisatie of pensionering.

Naleving van de KYC/AML-voorschriften

Alle gebruikers die geïnteresseerd zijn in het tokeniseren van hun activa moeten de KYC- (Know Your Customer) en AML-procedures (Anti-Money Laundering) voltooien. Dit gebeurt in de voorbereidingsfase en maakt deel uit van het proces van het openen van een Puro-account, zodat iedereen aan de wettelijke vereisten voldoet.

Ondersteuning gedurende het hele proces

Ervaren leden van het Toucan-team houden alle activiteiten op de Puro-Toucan-brug nauwlettend in de gaten om de veiligheid, naleving en een soepele gebruikerservaring te garanderen. Een speciale Toucan Verifier controleert en keurt alle ingediende tokenisatieverzoeken goed.

Bevestiging van serienummer

De juistheid van serienummer input van CORC’s moet worden bevestigd voordat het tokenisatieproces kan worden gestart. Deze verificatiestap biedt extra bescherming tegen frauduleuze tokenisatiepogingen.

Welke functionaliteiten heeft deze brug?

Tokenisatie

De Green River Formation is een rotsformatie die voorkomt in het driestatengebied Utah, Colorado en Wyoming. Het vertegenwoordigt een reeks zoetwatermeren die zich hebben gevormd in bassins die zich tussen ongeveer 55 en 45 miljoen jaar geleden in het landschap hebben ontwikkeld. In die tijd waren de Mogollon Hooglanden aanwezig in het zuiden van Arizona en werden de Rocky Mountains in het noorden en oosten opgetild. De bassins voor de meren lagen tussen deze twee positieve gebieden en ontvingen sediment uit alle hooglanden. Voorafgaand aan een onderzoek uit 2010 was het onbekend dat er een brongebied in de Mojave-woestijn bestond (hieronder beschreven). Zie een Ron Blakey kaart hierna voor deze lacustriene omgeving van de Green River Formation.